Mumbai slot

Zoals elke reis in wezen een klein ontwikkelingssprongetje is, valt India in de categorie confrontatie met jezelf. Een spiegel waarin je ziet hoe westers/wit je bent, hoeveel je gevormd bent door ons vanzelfsprekende bestaan in de Nederlandse cultuur. Elke dag dat ik weer "veilig" oververhit terugkeerde op koele hotelkamer ademde ik opgelucht uit- ik had het weer goed gered.

Mijn dagen waren totaal anders dan die van Aiso. Die werd na ontbijt opgehaald door luxe auto met chauffeur. Zijn dag bestond uit meetings in airco, rondhangen op de terminal (waarvoor Indiase leiding daar natuurlijk hun beste beentjes voorzetten) Er was een Indiaas lunchbuffet, en erg veel saaie uren vol geklets. Ook in avond was het de bedoeling dat hij meeging naar borrel en diner. 

Afgemat kwam hij dan weer terug. Wel is hij dit soort werkdagen gewoon in Nederland. Dus gewend om dit soort dagen te overleven. Van de hitte had hij weinig last- allemaal airco omgevingen. Wel zag hij hoe anders er werd gekeken naar arbeiders en hun werk.

Veiligheid was vaak op papier in orde gemaakt, maar bij rondgangen zag hij mensen gewoon op werkplekken liggen slapen, enge stellages, gevaarlijke electriciteit, en veel ondenkbare situaties vergeleken met Rotterdam. Kortom een andere wereld waar je met je westerse blik maar een Indiase roze bril overheen moet zetten.

Ik ben dan eigenlijk heel blij dat ik de vrijheid van eigen indeling van tijd heb teruggekregen door pensionering.

Mumbai verkennen is een heel avontuur. Zelfs als je een plan hebt, is het nog maar de vraag of je dat kan uitvoeren. Loslaten en maar kijken wat er dan komt is blijkbaar de manier om toch een goede dag te hebben. Ik ontdekte dat ik met tuktuks niet lastiggevallen werd door bedelaars. Het is vervoer dat de Indiase mensen allemaal gebruiken.  Alleen maar rijwind- dus wel erg heet. Maar erg leuk omdat je alles meer meemaakt in het voorbij gaan. Geuren (niet altijd positief), de markten, open restaurantjes, kleuren en beelden. 

Ik bedacht een boot te nemen uit Navi Mumbai naar eiland met grotten. Via Uber had ik tuktuk die mij inderdaad na half uur afzette bij soort van havenkantoortje. Maar was helemaal verlaten. Ik wandelde wat rond en zag op bord dat de vertrektijd toch echt hetzelfde was als ik op internet had gezien. Een bewaker bleek alleen Hindi te spreken, en verstopte zich snel weer in zijn keet. Ik vond uiteindelijk iemand die Engels sprak en vertelde dat in verband met moesson seizoen er geen boten meer vertrokken.

Dat de moesson inderdaad begonnen was merkte ik later toen de regen met bakken plotsklaps de boel overspoelde. Mensen zetten dan vrachtwagens aan kant van de weg, en hurken er met zijn allen onder. Straten overspoelen, en net als je denkt komt dit wel goed, stopt de regen en neemt het leven weer zijn gang. Binnen een uur is alles door hitte weer droog. Misschien zelfs wel fijn zo'n opfrisbeurt voor alles, al blijft de viezigheid van bergen vuilnis aan kanten van de weg natuurlijk onopgelost.

Navi Mumbai waar wij verbleven is de schonere en modernere versie van Mumbai. Ook veel natuur- is in feite een mangrove gebied waar ze alle flats omheen hebben gezet. Honderden flamingo's leven daar, en veel soorten watervogels.

Omdat ik ze vanuit tuktuk als een roze menigte in een meer had zien staan,  ging ik na mijn mislukte bootexpeditie maar op zoek naar opvangcentrum en informatie over de flamingo's. Zoiets als de Biesbosch bij ons leek het. Erg Indiaas met veel medewerkers die belangrijk deden en veel formulieren invulden, een film voor mij  gingen aanzetten, en verder rondhingen. Ik telde minstens 15 medewerkers (en 3 bezoekers). Heel Nederlands bedacht ik dat ze beter met zijn allen buiten een opruimrondje konden doen.

In de film werd getoond hoe alle dieren te lijden hadden onder de vervuiling van de stad. Hoe er een oplossing moest komen voor milieuproblematiek. Het stukje Mangrove bos wat ik in liep lag al vol rommel. Blijkbaar zal er eerst de mentaliteit moeten veranderen. Wel zijn er vergeleken met 13 jaar geleden meer prullenbakken en openbare wc's. Maar vraag me af hoe het in de sloppenwijken is....

Met een oeroude auto zonder autogordels werd ik op woensdag naar binnenstad gebracht. Een rit van anderhalf uur door al het vaststaande verkeer. Ik had nu bedacht het Museum Chhatrapati Shivaji Mahara Vastu Sangrahalaya te bezoeken. Vast met airco op een hete dag van gevoelstemperatuur van 45 gr. Een groot koloniaal gebouw van 100 jaar geleden. Ooit gebouwd ter ere van de Prince of Wales. Hernoemd nadat India onafhankelijk is geworden.

Binnen krijg je idee van de grandeur van oude tijden. De tijd dat er natuurlijk geen airco was.... Nu waren er grote ventilatoren en vond ik het nog bloedheet.. Ik was ongeveer de enige westerse bezoekster. Je ticket is voor hen de hoofdprijs- ik moest 700 rps betalen- ongeveer 8 euro. Indiase mensen betalen ongeveer 80 eurocent. Collectie was allegaartje van mummies (gestolen door Engelsen uit Egypte toendertijd), veel religieuze beelden, schilderijen en sieraden.

De Indiase rijke mensen leken dol op museum.  Met prachtige sari's aan dwaalden ze luid kakelend met hele families rond. Na anderhalf uur gaf ik het ronddwalen op, en ging nog wat koels drinken in de tuin. Die erg mooi en tropisch was. 

Gelukkig kan je nu via Google maps snel leuke cafeetjes vinden om daarna bij te komen van alles. 

Dat ik nu afhankelijk ben geworden van die luxe merkte ik toen Indiase simkaart die ik vooraf had gekocht plotsklaps leeg bleek. Dertien jaar geleden deden we alles met boek van lonely planet, improviseerden  met slechtwerkende wifi, zaten urenlang in vieze internetcafeetjes waar je moest registreren in grote boeken  en betalen voor internet.

Ook nu kan je als toerist niet zomaar ergens een simkaart kopen. Gelukkig had ik 1 extra meegenomen- maar moest wel weer naar hotel om het op te halen. Met mijn Nederlandse simkaart toch maar een Uber opgeroepen- gelijk 80 % van bundel verbruikt...

De dagen gingen snel voorbij. Maar anders dan bij gewone reizen was het nu eigenlijk wel prima. Met een soort van opluchting dat het gelukt was zat ik in de vroege ochtend in de taxi naar vliegveld.  Aiso was al vorige avond vertrokken. Gelijk na intensieve werkdag. Bleek voor hem niet eens zo gek. Hij viel in slaap, en merkte zo niet veel van lange vlucht. 

Bij mij liep het anders. Veel gedoe om alleen al de luchthaven in te komen. Ik zou daar de boardingpassen krijgen. Maar onuitstaanbaar mannetje bij ingang eiste dat ik die ter plekke tevoorschijn moest toveren. Een soort van patstelling. Want behalve mijn Emirates app waarin stond dat ik ticket had, kon ik geen boardingpas laten zien. Arrogant werd ik opzij gewuifd. Ik voelde al paniek opkomen- ik wist dat ik nog veel rijen in beperkte tijd doormoest. Ik bleef dus gewoon staan, en zocht naarstig naar iets op telefoon om hem te overtuigen. Uiteindelijk werd hij mij zat, en greep mijn telefoon. Bladerde zelf door Emirates app, en knikte toen dat ik toch door mocht lopen. 

Hoewel ik bagage incheckte, werd ik er bij handbagage toch uitgehaald. Weer aantal akelige mannetjes die alles leeghaalden en bleven brullen waar mijn camera was. Dat ik alleen telefoon had was zeker erg raar. Enfin ook dit "kalm" overleefd. Reizen naar India is toch nog steeds echt iets voor gevorderden.

Om even bij te komen bestelde ik bij Mac Donalds een cappuccino. Weet niet precies hoe het ging, maar ik gooide de beker om terwijl ik naar de tafel liep. Grotendeels over mezelf, maar ook over been van Indiase meneer.

Die keek even verbijsterd als ik. Was een soort van ingehouden boos. Ik probeerde na talloze verontschuldigingen nog vergoeding voor broek aan te bieden, maar wist mij verder ook geen raad. Uiteindelijk gewoon maar tas opgepakt en wc ingevlucht. Gelukkig heb ik altijd setje schone kleding bij mij (ooit al eens eerder op vlucht koffie over mij heen gekregen door onhandige stewardess)

Ik mikte mijn vieze kleding in de prullenbak. Ik denk dat die er wel weer uitgewist worden en na wassen een Indiaas leven krijgen.

Een eindeloze vlucht later kwam ik om 8 uur in avond aan in Amsterdam. Nederland zo onwerkelijk groen, koel en schoon!

Een schoon bed bij mijn zus met bloemetjes op nachtkastje. India alweer bijna een droom.